مثال‌هائى در اين مورد و از مثالهاى اين مورد است گفته خداى تعالى در سوره يونس 10 آيه 65 « وَ لا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ » اگر قارى بر روى كلمه « قولهم » وقف كند و سپس « فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » را قرائت نمايد - شنونده مىفهمد كه آيه رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله را نهى مىكند از محزون شدن به گفته‌هاى مشركين نسبت به آن حضرت كه به مقام منيع او نالايق و ناشايسته مىباشد . چنان كه مىفهمد كه معنى « فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » در آيه كريمه تعليلى است بر نهى شدن آن حضرت از اندوهگين شدن - در برابر نسبت‌هاى نارواى مشركين به آن بزرگوار . اما اگر قارى « قولهم » را به « فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » وصل نمايد در وهله اول به ذهن شنونده چنين خطور مىكند كه « فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً » از گفته‌هاى مشركين است و اين معنى باطل است پس لزوم وقف كردن بر « قولهم » حتمى مىباشد با اين قصد كه معنى صحيحى بدست آيد و معنى فاسد و قبيح از بين برود . بعضى از فضلا گفته‌اند : در مواردى وقف مذهب اهل سنت را از مذهب معتزله مشخص مىكند مثل وقف كردن بر روى كلمه « و يختار » در قول حضرت حق در آيه 68 سوره قصص / 28 « وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ » زيرا وقف